داره مياد .....صداي پاشو ميشنوم ، آره داره مياد ، پاييز رو ميگم ، چند روزي بيشتر نمونده ،فصل من ، فصل خزون ، فصل برگريزان ، فصل جدايي ها ، فصل دلتنگيها ، فصل دلتنگي من ....... فصل مدرسه ها ، فصل خوشحالي بچه ها و دلتنگي عاشقا.

 پاییز رو به خاطر صدای خش خش برگ هایی كه بی ادعا در زیر پاهایم له می شوند دوست دارم اما كسي چه ميداند شايد با هر قدمي كه بر ميدارم و با هر برگي كه زير پاهايم له ميشود ، دل يه آدمي هم ميشكند ، شايد اين خش خش برگها همان صداي شكستن قلبهايي باشد كه روزي با هم و به عشق هم ميتپيدند اما حالا ........... نمي دانم ، نميدانم ، به خدا نميدانم ديگه بريدم ، بريدم از اين زندگي از اين همه در د و رنج ........رفتي و يکبار نپرسيدي که معناي اين نگاه چيست و اين صداي  ناموزون ، طپشهاي  قلب  کيست خنديدي و صداي گريه مرا در ميان همهمه خنده هايت گم کردي و آن زمان که دل من زير دستان بيرحم عشق به خود مي طپيد ، دست و پا زدن دلم را به خنده نشستي . آه ... ! که در اين غوغاي بي مهري دلخوش به محبت تو بودم و آندم که تکيه گاهي براي خويش نميديدم به شانه هاي تو مي انديشيدم من حرارت دستان گرم تو را باور کرده بودم اندوه تو را  بغضهاي بي طاقت شبانه ات را لغزش مردمک چشمانت را همه را باور کرده بودم من عشق را آنزمان که نگاهم مي کردي باور کرده بودم !

اما اکنون ... !
اکنون که ديگر ستاره بختم در آسمان نگاهت سوسو نميزند اکنون که ديگر مرا بر باد تقدير سپرده اي و در کوچه پس کوچه هاي خاطر خويش مرا از ياد برده اي ديگر به چه اميدي خلوت شبانه خود را از زمزمه بغض آلود نامت پر کنم؟ ديگر به چه اميدي شبهاي سياه خويش را سر کنم ؟ به چه اميدي ... ؟

رهايم کن !
بگذار با درد خود بسوزم بگذار آتشي را که در من افروخته اي در گير و دار روزگار خاموش کنم رهايم کن ! بگذار فراموش کنم !ولي صد افسوس که در تنهايي دلم  و در نبودنت خوب خو گرفته دلم به يادت بودن را . مي داني عزيز دل اين دل با همون نگاه اول محکوم شد به دوست داشتن دوست داشتني  که صد بار بدتر از مردن بود چون با تمام وجود مي سوزم و لي دوستت دارم.........